Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Utracony świat. Podróże Leona Barszczewskiego po XIX-wiecznej Azji Środkowej

Wystawa ze zbiorów Igora Strojeckiego

Leon Barszczewski (1849-1910) – fotograf, podróżnik, badacz ludów Azji Środkowej.

Leon Barszczewski urodził się w Warszawie 20 lutego 1849 r. Po przedwczesnej śmierci rodziców został wzięty pod rosyjską „opiekę rządową” i wysłany do szkoły kadetów w Kijowie, co zadecydowało o jego dalszych losach – służbie w armii carskiej Rosji. W latach 1876-1897 mieszkał w Samarkandzie, która stała się jego bazą wypadową m.in. na terytorium Emiratu Buchary, Chanatów Badachszanu i Darwazu. Podczas podróży opracowywał mapy terenu, biegu rzek i dróg, badał szlaki komunikacyjne na pograniczu Chin i Afganistanu, odkrył wiele pokładów złóż mineralnych, w tym rud metali i kamieni szlachetnych. W trakcie wypraw gromadził okazy botaniczne, zoologiczne i mineralogiczne oraz prowadził obserwacje etnograficzno-antropologiczne. Był jednym z pierwszych badaczy prowadzących badania archeologiczne na wzgórzu Afrasiab przyczyniając się do odkrycia starożytnej Samarkandy. Leon Barszczewski w swych dziennikach z podróży zanotował liczne obserwacje botaniczne, zoologiczne, geograficzne i geologiczne. Z zebranych w trakcie wypraw licznych okazów przyrodniczych, archeologicznych i etnograficznych utworzył muzeum – późniejsze Muzeum Historyczne miasta Samarkandy. Tereny, po których podróżował Leon Barszczewski leżą obecnie w przeważającej części w granicach Republik Uzbekistanu i Tadżykistanu.

W trakcie licznych wypraw podróżnikowi towarzyszył aparat fotograficzny. Dzięki temu, co utrwalił na szklanych negatywach możemy dziś podziwiać krajobrazy i architekturę Emiratu Buchary, wizerunki tamtych ludzi, zobaczyć ich zajęcia i życie codzienne. W kadrze zatrzymał wiele portretów mężczyzn w barwnych strojach, scen rodzajowych oraz niepowtarzalne wizerunki kobiet. Na niezbadanych dotychczas terenach był niejednokrotnie pierwszym Europejczykiem widzianym przez tamtejszych mieszkańców. Dzięki swej ciekawości ludzi oraz tolerancji i przyjaznemu nastawieniu wobec miejscowej ludności szybko zjednywał sobie zaufanie i szacunek tubylców, spisywał ich miejscowe podania, legendy i wierzenia. Jego zdjęcia, docenione i zauważane, zostały nagrodzone złotymi medalami na wystawach fotograficznych w 1895 r. w Paryżu (za wizerunki lodowców azjatyckich) oraz w 1901 r. w Warszawie („za widoki i sceny rodzajowe wschodnie”). Bez wątpienia Leona Barszczewskiego można uznać za prekursora fotografii reportażowej. Zbiór fotografii podróżnika jest jedyną tego typu w Polsce dokumentacją ikonograficzną terenów Azji Środkowej końca XIX wieku.

Leon Barszczewski prowadził pionierskie badania lodowców w Górach Zerawszańskich i Hissarskich, był pierwszym polskim badaczem lodowców Azji i cenionym w środowisku naukowym glacjologiem. Jeden z lodowców południowego zbocza Grzbietu Hissarskiego nosił jego imię nadane przez ukraińskiego botanika prof. Władimira Lipskiego. Ten sam uczony, w uznaniu zasług Barszczewskiego nazwał również jego imieniem roślinę – Czosnek Barszczewskiego (Allium barsczewskii Lipsky). Jako ceniony badacz Leon Barszczewski należał m.in. do Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego.

Po zakończeniu służby w Azji Środkowej został przeniesiony do Siedlec, gdzie w roku 1904 ufundował Szkołę Handlową dla dziewcząt (obecne II Liceum Ogólnokształcące im. św. Królowej Jadwigi). Zmarł tragicznie 22 marca 1910 r. w Częstochowie. Obecnie spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Igor Strojecki – prawnuk

 

Czas ekspozycji: 26 maja - 21 sierpnia 2018 r.

Grégory Michenaud (ur. 1975) Francuz, od ponad 10 lat mieszkający w Polsce, w Krakowie.
Fotografik. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików i kolektywu InPro. Realizuje projekty dokumentalne i reportaże. Autor licznych wystaw w Polsce i za granicą. Zdjęcia autora publikowały: Sony World Photography Awards Winners Book 2009, Gazeta Wyborcza, Dziennik Zachodni, Biuletyn Fotograficzny oraz portale internetowe branży fotograficznej. Laureat wiele nagród m.in. 2 miejsce w Prix de la Photo Paris (Px3) i 3 miejsca w International Photo Awards (IPA) a, także Moscow International Foto Award (MIFA).

 

Wystawa zorganizowana w ramach XVIII Festiwalu Trzech Kultur w dn. 20-25.09.2017 r.

Wystawa ma na celu przybliżenie historii polskiej reformacji, na tle zboru we Włodawie na przełomie XVII wieku, a także postaci Andrzeja Węgierskiego, kaznodziei z Wielkopolski. Węgierski - minister lecz również nauczyciel i pisarz - we Włodawie zagościł w 1633 roku z polecenia tutejszego wojewody bełskiego Rafała Leszczyńskiego. W historię naszego miasteczka wpisał się żywą działalnością kaznodziejską, organizacją synodów oraz zasługami jakie wniósł w rozwój i funkcjonowanie włodawskiego zboru.

 

Wystawa zorganizowana w ramach XVIII Festwalu Trzech Kultur w dn. 20-25.09.2017 r.

Realizacja: Anita Lewczuk vel Leoniuk, Krzysztof Skibiński, Mariusz Czuj

Wystawa ze zdjęć udostępnionych przez: Zofię Antoniszewską, Agatę Bilicz, Stanisława Bilicza, Leokadię Chorąży, Dariusza Ciepałowicza, Elżbietę Czajkowską, Julitę Fajks, Elżbietę Kowalską, Adama Panasiuka, Leę Piterman Ganor, Henrykę Pokrzywiec, Stefana Samoszuka, Krzysztofa Skibińskiego, Josefa Sorokę, Leszka Szachonia, Janusza Tajchera, Reginę Wójcik, Bogusława Zdanowskiego, Beatę Niepogodzińską - Szczerba oraz zdjęć archiwalnych Muzeum.

Wystawa ukazuje mieszkańców Włodawy wielu kultur od czasów przedwojennych do lat 50-tych XX w.

Wystawa „Prawosławie przez dziurkę” prezentuje najbliższe otoczenie mnicha z Jabłecznej. O. Sofroniusz fotografuje to, co jest mu najbliższe, doświadczane na co dzień, zaś dla odwiedzających wystawę stanowi swego rodzaju przybliżanie mniszego życia codziennego.

o. Sofroniusz (Wilenta) - ur. w 1975 w Hajnówce, mnich monasteru św. Onufrego Wielkiego w Jabłecznej. Zafascynowany fotografią od dziecka. Wierny fotografii tradycyjnej. Ciągle szuka innych form wyrazu, które go interesują. Autor w duchowy sposób przedstawia najbliższą mu rzeczywistość. Przedstawiany na wystawie cykl fotografii otworkowej jest tego najlepszym dowodem.

Czas trwania wystawy: 23.09-9.12.2017 r.

Wystawa to próba ukazania dwóch literackich światów. Żydowski Kazimierz, tak pięknie opiewany przez żydowskiego pisarza Szaloma Asza, dawno przestał już istnieć, natomiast świat wyobraźni, wykreowany przez polskiego pisarza żydowskiego pochodzenia, Brunona Schulza, zyskuje sobie coraz liczniejszych zwolenników na całym świecie. Rysunki są inspirowane prozą obydwu wielkich pisarzy, klimatem obu, niegdyś licznie zamieszkałych przez Żydów miasteczek.

Stanisław Ożóg - ur. 1952. W latach 1972-1978 studiował w Hochschule fur Graphik und Buchkunst w Lipsku, na wydziale Grafiki Książki. Zajmuje się projektowaniem graficznym wydawnictw. Ilustruje bajki dla dzieci, powieści, tomiki poezji. Od 1987 roku bierze udział w Międzynarodowych Plenerach Ilustratorów. Swoje rysunki inspirowane prozą Brunona Schulza wystawiał dwukrotnie (2008, 2010) podczas Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu oraz w Lwowskiej Galerii Obrazów jak również w Instytucie Polskim w Sofii, w Bułgarii (2011).

Czas trwania wystawy: 22.09.2017 r. - 28.02.2018 r.

Jerozolima, jako stolica państwa i odwieczne centrum życia żydowskiego, jest miastem ważnym nie tylko dla Izraelczyków i Żydów na całym świecie. Jerozolima uznawana jest za święte miasto również przez wyznawców islamu, Jerozolima to również miasto, w którym miały miejsce najważniejsze wydarzenia dla chrześcijaństwa.

Mając na względzie to wyjątkowe znaczenie Jerozolimy, Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny oraz Ambasada Izraela w Warszawie przygotowały wspólnie wystawę fotograficzną ukazującą Jerozolimę z podwójnej perspektywy- kościoła chrześcijańskiego oraz współczesnego państwa izraelskiego.

Wystawa „Jerozolima – Światło ze Wschodu” pokazuje odwiedzającym najważniejsze miejsca związane z Kościołem prawosławnym w Jerozolimie, a także przedstawia miasto jako gościnną, nowoczesną i wielokulturową stolicę Izraela.

Czas trwania wystawy: 14.07-10.09.2017 r.

Menachem Kipnis (1878–1942), wybitny, dziś zapomniany fotografik wykonywał zdjęcia na zamówienie nowojorskiego dziennika „The Yiddish Forward” („Forwerts”). Zdjęcia pochodzą z kolekcji Rafaela Abramowicza, wieloletniego redaktora Działu Sztuki tego pisma oraz z Archiwum Bundu, znajdujących się obecnie w YIVO w Nowym Jorku.

Menachem Kipnis zajmował się fotografią na marginesie innych zajęć. Był wybitnym śpiewakiem, znawcą muzyki jidysz, pisarzem, dziennikarzem, zbieraczem żydowskich pieśni ludowych, a także działaczem społecznym. Niewielu wiedziało o jego pasjach fotograficznych. Jego dodatkowa praca dała jednak nadspodziewanie ciekawe rezultaty. Dzięki niemu nie tyko oglądamy zdjęcia o dobrej kompozycji, ale możemy zajrzeć do żydowskiego świata, który przestał istnieć wraz z Drugą Rzeczpospolitą. 

Zapraszamy w podróż po przedwojennej Warszawie: na ulicę Nalewki, Tłomackie, Twardą, Ceglaną, Grzybowską, do Ogrodu Krasińskich i Ogrodu Saskiego. Zapraszamy w okolice stolicy: do Otwocka, Falenicy, Żyrardowa, Warki, Grójca, Grodziska Mazowieckiego, Ciechanowa, Rawy Mazowieckiej. I dalej — do Ryk, Kazimierza Dolnego, Krynicy, Ciechocinka. I jeszcze dalej — do Dubna, Równego, Łucka. Choć przez chwilę spójrzmy w oczy mieszkańcom tych miejscowości, utrwalonym na fascynujących fotografiach Menachema Kipnisa.

Ekspozycja czynna do 30 czerwca 2017 r.

Pamięć jest fenomenem wiecznie aktualnym, więzami łączącymi nas z wieczną teraźniejszością; historia stanowi natomiast reprezentację przeszłości
                                                                                                                                                                                                M.Halbachs

“Tożsamość ciała” to wystawa poświęcona historii ludzkich szczątków, temu co wyrył i pozostawił na nich czas.
Historia pozostawia po sobie ślady. Wydarzenia  z przeszłości żyją w opowieściach, zapiskach, pieśniach, obrazach, są ciągle odświeżane i reinterpretowane. Czym dalsze jest nam wydarzenie, tym bardziej jego oblicze zmienia się. Spojrzenie z dzisiejszej perspektyw na historie dawne, znane z opowieści lub pozostałości materialnych, zawsze stanowi nowy punkt widzenia, nową interpretację przeszłości. Wystawa nie odnosi się jednak bezpośrednio do konkretnych wydarzeń. Prezentowane prace są raczej wyrazem szacunku do jednostki jako katalizatora historii, który ma zawsze charakter uniwersalny.           
                                                                                                                                                                                                                                                                        Monika Bąkowska

 

Anna Różycka

ur. w 1985 roku

W 2012 roku otrzymała Dyplom z rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Grażyny Jaskierskiej – Albrzykowskiej. Uczestniczka wielu plenerów w Polsce
i zagranicą, ma w dorobku liczne wystawy w kraju jak i na polu międzynarodowym: Japonia, Hiszpania, Indonezja. Jej prace są tworzone z surowych materiałów: kamień, beton, drewno, szkło.

Zajmuje się rzeźbą, instalacją, rysunkiem i meblem artystycznym.

 

Krzysztof Marchlak

ur. w 1987 roku

Doktorant Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem prof. Z. Bajka, tytuł magistra otrzymał na tej samej uczelni w 2012 roku w pracowni prof. Adama Brinckena. Zajmuje się malarstwem abstrakcyjnym znajdującym się na pograniczu płaskorzeźby, ale również rysunkiem, grafiką i instalacją. Obecnie pracuje w dziale edukacji Krakowskiego Muzeum Narodowego oraz Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK. W swym dorobku ma również współpracę z Peggy Guggenheim Colection w Wenecji. Ma w swoim dorobku kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych.

 

Czas apokalipsy. Stan wojenny 1981-1983

Wystawa „Czas apokalipsy. Stan wojenny 1981–1983" opowiada o jednym z najbardziej tragicznych okresów z najnowszej historii Polski. Składają się na nią archiwalne ilustracje, przede wszystkim z archiwum IPN, które w układzie chronologicznym przedstawiają wybrane wydarzenia z lat 1981–1983. Ich zbiorowym bohaterem jest społeczeństwo polskie z początku lat osiemdziesiątych.

Wystawie zdjęć Instytutu Pamięci Narodowej towarzyszy ekspozycja pamiątek z czasów stanu wojennego i PRL-u ze zbiorów Norberta Wojciechowskiego i Mieczysława Tokarskiego.

Wernisażowi towarzyszyły również następujące wydarzenia:

- Reminiscencje PRL-u.

- Spotkanie z Panem Norbertem Wojciechowskim (współzałożycielem NSZZ "Solidarność" na KUL-u i b.członkiem Prezydium Zarządu Regionu NSZZ "Solidarność") oraz Mieczysławem Tokarskim (regionalistą i

prezesem PTTK o/Włodawa).

- Spotkanie z Panem Józefem Fertem – prof. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Honorowym Obywatelem Włodawy, internowanym w okresie 13 grudnia 1981 – 10 lutego 1982 w więzieniach w Chełmie i

Włodawie.

 

Czas trwania ekspozycji: 13 grudnia 2016 r. - 15 stycznia 2017 r.

Anioły anioła - wystawa rzeźb Henryka Patejuka

W czasie refleksji przedwigilijnych przywołujemy cienie tych, co odeszli. Członków rodziny, przyjaciół, sąsiadów, bliskich nam ludzi kultury i sztuki. Tym razem przywołać chcemy twórczość i piękną osobowość artysty – Henryka Patejuka.

Henryk Patejuk urodził się 8 lutego 1952 roku w Zaświatyczach (powiat włodawski, gmina Hanna). Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Zamościu i Pomaturalne Studium Reklamy Handlu w Ciechanowie. W wyuczonym zawodzie pracował 7 lat w Olsztynie i Mrągowie, następnie pracował przy konserwacji zabytków na terenie Polski i Słowacji. Przez wiele lat mieszkał w Mrągowie, następnie przeprowadził się do rodzinnej miejscowości. Rzeźbił, przeważnie małe formy. Malował obrazy nawiązujące do ikon prawosławnych.

Henryk Patejuk był wieloletnim uczestnikiem Art Naif Festiwal - największego festiwalu sztuki naiwnej w Europie, należał również do grona artystów Galerii „Ulica Krzywa” w Białej Podlaskiej oraz Stowarzyszenia Twórców Kultury Nadbużańskiej im. Janusza Kalinowskiego we Włodawie.

Laureat m.in. nagrody publiczności w kategorii rzeźba przyznanej podczas V Art Naif Festiwal w Katowicach w 2012 r. oraz wyróżnienia otrzymanego podczas Przegląd Twórczości Ludowej organizowanego w 2014 przez Krasnostawski Dom Kultury.

Anioły to ulubiony temat kolejnych prac artysty. Jak sam tłumaczył: „jego prace związane są z jego wspomnieniami  z dzieciństwa, pierwszą modlitwa „Aniele, stróżu mój”, obrazkami z aniołami strzegącymi dzieci przed niebezpieczeństwami, wiarą w to, że każdy z nas ma co najmniej jednego opiekuńczego ducha - anioła. Anioły wzięły się z opowiadań babć i dziadków, przeróżnych historii prawdziwych i niestworzonych,  opowieści, w których świat realny mieszał się z bajkowym…”

Zmarł 10 lipca 2016 r.

Czas trwania ekspozycji: 11 grudnia 2016 r. - 31 marca 2017 r.

Ideą wystawy z okazji 1050. Rocznicy Chrztu Polski jest pokazanie początków polskiej państwowości. Wystawa została podzielona na moduły tematyczne. Ma na celu przypomnienie najważniejszych wydarzeń z czasu kształtowania się Polski: władzy państwowej, źródeł historycznych oraz kultury materialnej i duchowej naszych przodków.

Wystawa została przygotowana przez Ośrodek Kultury „Wzgórze Zamkowe” w Lubinie.

Ekspozycję można zwiedzać do 30 listopada 2016 r.